Göçün Çocuk Ruh Sağlığı Üzerine Etkisi 2

Göçün Çocuk Ruh Sağlığı Üzerine Etkisi 2

EFFECTS OF IMMIGRATION ON CHILD PSYCHOLOGY

*Please scroll down for English version

Çocuklar farklı kültüre en kolay nasıl adapte olurlar? Neler tavsiye edersin?

Adaptasyonun iki ana boyutu vardır; bunlardan bir tanesi, kendi kültürünü devam ettirmek, diğeri de yeni kültüre uyum sağlamak. Bunlar zıt şeyler değildir, el ele giden şeylerdir. Birinden feragat edip, diğeri olmak zorunda değiliz. Bu sebeple, bu mesajı çok net bir şekilde vermek gerekir. Çocuğunuz ergen ise bunu konuşabilirsiniz, ama eğer küçük çocuk ise bunu davranışlarımız ve evdeki tutumlarımız ile göstermemiz gerekir. Mesela, bizim öz kültürümüze ait bayramı evde kutlarken, göç ettiğimiz ülkenin de bayramını kutlamalıyız. Sen bunların her ikisisin de mesajını vermeliyiz. Akşam yemeklerinde, bazen de göç ettiğimiz ülkenin yemeğini pişirmeliyiz.

Özellikle çocuklar için, arkadaş çok önemli, iki üç yaştan sonra, çocuklar artık başka çocuklarla oynamalı, özellikle ergenlikte arkadaş bulmak en önemli şey. Oyun ve sosyal ilişkiler hayat kurtarıcıdır. Buna anne ve babanın yatırım yapması gerekiyor. Arkadaş bulmasına teşvik etmeli, kendisi de rol model olmalıdır. Çocuktan istediğiniz her ne ise, bunu sizin de yapmanız gerekiyor. Çocuğa, Hollanda’lı arkadaş edin derken ebeveynin arkadaş edinmesi sorun halindeyse çocuğa verilmek istenen mesaj inandırıcı olmaz.

Çocuğunuzun hem kendi kültüründen hem de göç ettiğiniz kültürden bir arkadaşı olmalı. Çocuk annesini ve babasını rol model olarak gördüğü için ebeveynin de kendi kültürü dışında arkadaşı olmalı. Siz bunu yapmazken, o niye yapsın. Dolayısıyla, çocuğun bunu evin içinde görmesi ya da bu konu ile ilgili konuşulması gerekir. “Hiç Hollanda’lı arkadaşım yok, Hollanda’lı bir arkadaşımın olmasını çok istiyorum. Ne yapabilirim acaba ?” Çocuğa bunu teşvik edici bir çerçeve belirlemeliyiz. Bu çerçeve içinde de çocuğu serbest bırakmalıyız. “Bir grup sporuna gitmelisin, çünkü orada Hollandacayı daha çabuk öğrenceksin, yeni arkadaşlar edineceksin ama voleybola mı yoksa basketbola mı yoksa baska bir grup sporuna mı gidersin bu senin kararın. Çocuk spor,müzik gibi sosyal faaliyetlerle desteklenmeli. Mümkünse grup çalışmaları yönlendirilmeli.

Diğer önemli şey ise, komşuluk ilişkisi. Çocuğun, yaşadığı yerin bir parçası olduğunu hissetmesi gerekiyor, bu ailenin genel atmosferi için de çok faydalıdır. 

Bir diğer alternatif yol ise oyun ablası ya da abisi. Geçiş dönemlerinde, çocuk arkadaşlık kurana kadar, evde bire bir onunla Hollandaca konuşacak birinin olması, onunla oyun oynaması çocuğun adaptasyon sürecini hızlandırır.

Televizyon konusunda da şu yolu izleyebilirsiniz. Çocuk, hep kendi dilinde çizgi film izlemeyi tercih ediyorsa, normal de 30 dk tv izleme hakkı varsa bugün 45 dakika izleyebilirsin, sadece Hollandaca izlersen 45 dakika. 30 dakikadan sonra, 15 dakika Hollandaca izleyebilirsin. Yani seçimi gene çocuğa bırakarak ya kendi dilinde daha az ya da yeni öğreneceği dilde 45 dakika. Çocuk burada daha çok televizyon izlemeyi seçecek, dolayısıyla Hollandaca izlemeye teşvik etmiş olacağız.

Anne baba kolay adapte olursa, çocuk da kolay adapte olur. Ebeveynin kolay alışması için kaygı ve korku duymaması gerekiyor. Ebeveynin bazen endişe ile söylemek istediği şeyleri yutması gerekiyor. Mesela, bu ülkede çocuklar genellikle okula bisiklet ile gidiyor, siz eğer bundan kendi çocuğunuz için düşer ya da üşür diye endişe duyuyorsanız bile, bunu çocuğa hissettirmemeniz gerekiyor. “Düşeceksin, hadi bugün bisiklet ile gitmeyelim daha tam öğremedin, araba ile gidelim boşver” bu sözler çocuğa kaygı mesajı verebilir. Çocuğun yanında olup nasıl düşmemesi gerektiğini öğreteceksiniz, düşerse de gidip müdahale edeceksiniz. Çocuğa ekstra o kaygıyı hissettirmeniz gerekmiyor. 

Ev içinde ve dışında farklı kültürlerin yaşanıyor olması zaman zaman çocuklar tarafından sorun gibi algılanabiliyor. Çocuğun, aile kültürü ile sosyal hayattaki kültürün birbirinden farklı olmasını problem ettiği durumlarda ebeveynler ne yapmalı? Nereden ve nasıl bir destek almalı?

Bu ciddi bir sorun olmaya dönüştü ise, çocuğun yaşının nispeten büyük olduğunu düşünüyorum. Çocuk ile açık ve net şekilde ve belki defalarca konuşmak, bunun normal olduğunu, evde ve sokaktaki kültürün başka olmasının normal hatta istenilen bir şey olabilecegi üzerine beraber tartışmak iyi bir fikir. Bunun bir zenginlik olduğuna dair filmler, kitaplar ile de destekleyerek ailecek fikir alışverişinde bulunabilirler. 

Kendi kültürünü koruma ve de Hollanda kültürüne adapte olma konusunda çok açık mesajlar vererek konuşmak gerekiyor çocuklarla. Her ikisi de bizim ailemiz. Bu çeşitliliğin, bir zenginlik olduğunu bilmeli farklı kültürlerden geliyor olmak ya da kültürlerin birleşimi olmak bir sorun değil. Tam aksine bir zenginlik, her ikisinin de avantajlarını yaşayabilirsin. Çocuğun, bu durumun farkına varmasını sağlanmalı. Birden fazla dil konuşuyor olmanın, ayrıcalıklı bir durum olduğunu çocuğun fark etmesini sağlamak gerekiyor.

Ebeveynin, stresinin azalması çocuğun da kaygısını azaltır

Çocuğun her zaman yanında olmak lazım. Anne babanın şunu net olarak anlaması gerekiyor; göç yüzde yüz ebeveynin verdiği bir karar ve yüzde yüz çocuğun etkilendiği bir durum. Çocuğun, hayatını tamamen değiştiren fakat hiç bir söz hakkının olmadığı bir karar. Ebeveyn suçlayıcı ya da çocuğu anlamayan “1 senedir buradayız hala buraya nasıl uyum sağlamaz” gibi bir tutum değil, çocuğun yanında yer alan, çocuğu destekleyip anlayan bir tutum sergilemesi gerekiyor.

Hollanda’ da özel psikologlar gibi devletin ücretsiz sağladığı psikologlar da mevcut, sigortanın ödediği servisler var, hatta burada kendi kültüründen, aynı dili konuşan psikologlar da var bunu ev doktorlarından öğrenebilirler.

Ebeveynler yer değiştirmekten korkmasınlar Yani buraya zaten yeni taşındık, artık burada olmamız gerekiyor diye düşünülmemeli. Başka bir yere de taşınabilirler, okul değişikliği de yapabilirler, geldikleri ülkeye geri de dönebilirler. Bunların hepsi bir seçenektir. Çocuğun yaşına göre bu seçenekler çocuk ile konuşulabilir. Bu sadece anne babanın aldığı bir karar olmamalı, özellikle çocuk ergenlik döneminde ise ve aile kararlarına gerçekten katkıda bulunabilecek bir yaşta ise çocuğu %100 etkileyen bir kararda çocuğunda söz hakkının olması gerekir. Bu durumda çocuğun beklentisi, okul şehir ve ülke değişikliği olabilir. En azından, bu evde tartışılabilir bir hale gelmeli.

Anne babanın, destek alması gerekiyorsa ev doktorunun yönlendirdiği psikologlardan ya da benim gibi göç konusunda uzmanlaşmış ailelere destek veren birimlerden destek alabilirler. Ebeveynin, stresinin azalması çocuğun da kaygısını azaltır. Bu bir süreç Hayat bir süreç zaten sonuç değil ,buraya yerleşmiş olmamız sonuç değil


Göç ettikten sonra, çocukların ilk duygusal patlamasında ne yapmalıyız?

Bazen çocuklar kriz geçirirler, kendi kendilerine ağlarlar, kendilerini  yerden yere atarlar, sıkılırlar bunalırlar. Bu herhangi bir konu da olabilir, oyuncak ister alınmaz, ya da göç ile alakalı bir şey de olabilir. Bu konu her ne olursa olsun, benim en çok tavsiye ettiğim şey; özellikle bu duygusal patlamaları anne baba tarafından görmezden gelmeliler. Müdahale etmesi, sorunu çözmesi gerekmiyor, sadece çocuğu duymanız gerekiyor. Sarılmak, seni anlıyorum demek dışında bir şey yapmanız gerekmiyor. Çocukların en çok ihtiyacı olan şey, senin sıkıntını anladım belki çözümüm yok. Bu konu ile yapabileceğim hiçbir şey yok ama SENİ ANLADIM. Bu mesajı vermek çok önemli.

Anne babaların, bazen mükemmel olmak ve çocukların tüm sorununa çare bulmak gibi kaygıları olabiliyor. Bu anne babaların, en temel hatalarından bir tanesi. Ebeveynlerin görevi çocukların bütün sorunlarının çözümünü bulmak değil çocukların sorunu çözmelerine destek olmak. Bazen de, çocuğun ihtiyacı çözüm bulunması olmayabilir. O sıkıntıyı dışarı duyurmak istemiş olabilir, burada hemen anne-babaların ”Aman tanrım göç ettik çocuğumuzun hayatı mahvoldu bak ne dedi” diye düşünürler. Bu sürecin bir parçası, bir sorun yaşanacak ve bu baş edilebilecek bir şey olarak göremeliler. Dolayısıyla, çocuğun duygusal patlama yaşaması normal, çocuğu anlamaya çalışmak, suçluluk duymadan, kaygı duymadan çocuğun yanında olmak, ondan sonra çözüm üretilecek bir şey var ise bu patlama geçip o çocuk sakinleştikten sonra onun üzerine konuşmak beraber çözüm üretmeye çalışmak gerekiyor.

Ebevynlerin  rol model olması gerekiyor. Çocuğunuzun, size size nasıl hissettiğini düşüncelerini sizinle paylaşmasını istiyorsanız sizin de onunla paylaşmanız ve anlatmamız gerekiyor. Ve dediğim gibi kaygıyı korkuyor normalize etmemiz gerekiyor, sorun yaşanmasını bu sürecin doğal bir parçası haline getirmemiz gerekiyor. Bunun en kolay yollarından biri akşam yemeğinde, sizin başınıza gelen ve sizi üzen, rahatsız eden sizim canınızı sıkan bir olayı çocuğunuz ve eşiniz ile paylaşmanız ve onların fikrini almanız olabilir. “Kendimi yalnız hissediyorum” ya da “eski evimi, annemi özlediğimi düşünüyorum, ne yapsak acaba ?” gibi konular. Aile toplantılarında, akşam yemeklerinde konuşulabilir hale getirilmelidir. Çocuğunuzun da böyle yapmasını sağlarsanız, çocuğunuz “böyle hissetmek normal, annem de babam da böyle hissediyor, bunun için beraber kafa yoruyoruz, bir çözüm bulmaya çalışıyoruz. Ne yapabiliriz” gibi düşünmeye başlar. Bu hem ailenin birbiriyle olan bağını kuvvetlendirecek hem de çocuğun hislerini daha rahat anlatması için yol açmış olacaktır.

EFFECTS OF IMMIGRATION ON CHILD PSYCHOLOGY

How do children most easily adapt to different cultures? What do you recommend?

Adaptation has two main dimensions; one of them is to maintain its own culture and the other is to adapt to the new culture. These are not opposite things; they go hand in hand. We don’t have to renounce one and become the other. Therefore, it is necessary to give this message very clearly. If your child is a teenager, you can talk about it, but if you have a young child, we need to demonstrate this with our behavior and attitudes at home. For example, while celebrating the festivals of our own culture at home, we should celebrate the festivals of the country where we emigrated. We should be something like “You’re both of these”. For dinner, sometimes we have to cook the food of the country we migrated.

Especially for children, friends are very important, after age of two or three, children should play with other children. Especially in adolescence, the most important thing is to find friends. Game and social relations are life-saving. Parents need to invest in this. Encourage her to find friends and become a role model as parents. Whatever you want from the child, you have to do it yourself first. If you ask the child to make a Dutch friend, while the parent has a problem making one, so the message will not be convincing.

Your child must have a friend from both their own culture and the culture from which you migrate. Since the child sees his mother and father as role models, the parent should have friends outside their own culture. Why would your child do it while you don’t? Therefore, the child needs to see this in the house or talk about it. We need to give the child a framework that encourages it. Within this framework, we must release the child. Something like “You should join to a sports group, then you will learn Dutch more quickly, make new friends, but whether you go to volleyball or basketball or another group sport, is up to you”. Children should be supported with social activities such as sports and music. If possible, group work should be directed. The other important thing is the neighborhood relationship. The child needs to feel that he is part of the place where he lives, which is very useful for the general atmosphere of the family.

Another alternative is to find an older sister or older brother. During the transition period, until the child makes friends, having someone to speak Dutch at home with him, playing with him accelerates the adaptation process

Following the strategy mentioned below for watching television could be helpful. If the child always prefers watching cartoons in his own language, if you have the right to watch 30 minutes of TV, you can watch 45 minutes today but only 45 minutes if you watch Dutch. After 30 minutes you can watch Dutch for 15 minutes. In other words, leaving the child to the choice again or less in their own language or 45 minutes in the language they will learn new. The child will choose to watch more television here, so we will be encouraged to watch in Dutch

If the parents adapt easily, the child will adapt easily. The parent should not have to worry and fear for easy adjustment. Sometimes the parent needs to swallow what he wants to say with concern. For example, in this country, children often go to school by bike, even if you are worried that it will fall or become cold for your own child, you should not let the child feel it. “You’re going to fall, let’s not go by bike today, you haven’t learned more, let’s go by car” these words can give the child a message of anxiety. You need to be with the child to teach him how not to fall, and if he falls, you will go and help him to stand up. You shouldn’t let the child feel that extra anxiety.

The fact that different cultures take place inside and outside the home can sometimes be perceived by children as a problem.

What should parents do if the child has a problem with the differentiation between family and social culture? Where and how to get support?

If this turned out to be a serious problem, I think the child’s age was relatively old. It is a good idea to talk to the child clearly and perhaps repeatedly, to discuss that this is normal, and that the culture at home and on the street may be different and even desired. May be watching films and books which suggest that this is a wealth and so they can exchange ideas with the family.

We need to talk to the children by giving very clear messages about preserving their own culture and adapting to Dutch culture. Both are our family. It is not a problem to be a combination of cultures coming from different cultures, your child should know that diversity is a wealth. The child should be made aware of this situation. It is necessary to make the child realize that speaking multiple languages ​​is a privileged situation.

You have to be with the kid all the time. Parents need to understand this clearly; migration is a decision by parents and a situation where a hundred percent child is affected. A decision that alters the child’s life completely but has no rights to say. The parents should not blame the child with such words as “We have been here for a year, why still not adapted here”

Like private psychologists in the Netherlands, state-provided psychologists are also available, there are insurance-paid services, and even psychologists who speak the same language from their own culture can learn from home doctors. 

Parents should not be afraid of relocating. It is really wrong to think like “So, we have just moved here, we shouldn’t be thinking to relocate anymore”. They can also move to another location, change schools, and return to the country of origin. All of these are an option. Depending on the age of the child, these options can be discussed with the child. This should not only be a decision made by the parents, but especially if the child is in puberty and at an age that can actually contribute to family decisions, In this case, the expectation of the child may be a change of school city and/or country. This should become a subject of discussion at home. If parents need support, they can receive support from psychologists guided by the family doctor or from units that support families who specialise in migration. Reducing the stress of the parent reduces the anxiety of the child. It’s a process. Life is not a result, it is a process.

What should we do in the first emotional explosion of children after migration?

Sometimes children have a crisis They cry on their own, throw themselves from place to place, get bored and become overwhelmed. It can be anything, whether it’s a toy, or something that is related to immigration. These emotional outbursts should be ignored by parents. As a parent, you don’t need to intervene, solve the problem, just hear the child. You don’t have to do anything except hug, say I understand. What children need most, is someone who understand their distress. Maybe you have no solution. May be there is nothing you can do with this topic, but you understand. It is very important to give this message.

Parents sometimes have concerns about being perfect and finding remedies to every problem of children. This is one of the main mistakes of parents. The task of the parents is not to find the solution of all children’s problems, but to help children solve the problem. Sometimes, the child’s need may not be found in the solution. He may have wanted to announce distress out, where the parents immediately think, ”Oh my God I’ve emigrated to see what our child’s life was ruined.” As part of this process, they should see it as something that will be a problem and that can be dealt with. Therefore, it is normal for the child to experience an emotional explosion, to try to understand the child, to be with the child without being guilty, without having to worry, if there is something to be produced after that, after this explosion has passed, it is necessary to talk about it and try to find a solution together.

Parents need to be role models. If you want your child to share with you how he feels about you, we need to share and tell him. And as I said, we need to normalise anxiety, we need to make the problem a natural part of this process. One of the easiest ways to do this is to share with your child and spouse an event that happens to you during the day which annoys you. Issues such as “I feel lonely” or “I think I miss my old house, my mother What should we do?” should be shared at family meetings and dinners. If you do so, your child will think that is to feel like this. My mother and father feel the same way, we think about it together and try to find a solution. This will both strengthen the bond between the family and help the child to express their feelings more easily.

aysaa

Related Posts

How to Manage Your Mindset For Leadership

How to Manage Your Mindset For Leadership

Havai Fişek Ve Yeni Yıl

Havai Fişek Ve Yeni Yıl

Sinter vs Santa

Sinter vs Santa

EFFECTS OF IMMIGRATION ON CHILD PSYCHOLOGY

EFFECTS OF IMMIGRATION ON CHILD PSYCHOLOGY

No Comment

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

İlginizi çekebilir

Etiketler